Her müzik grubu, benim için mevsimlerin kulağıma fısıldayan bir halini simgeler. Kış aylarında buz tutup, olabilecek en sıcak şeylere koşarken, çektiğim fotoğraflarda lensime yapışan kar tanelerinin birer şarkı eşliğinde düşmesi, nasıl ki aklıma ilk olarak Midlake'i getiriyorsa, sonbaharın tatlı sert havasında Marble Sounds'u arıyor kulağım. Sonbahar, genellikle kışın hissettirdiği hüznün bir alt basamağındadır. Fakat bu grup salt hüznün adı değil. Onlar sonbaharın içinde barındırdığı gizli mutluluğu da ortaya çıkarıyor. Mevsimin kafamdaki net çerçevesini kırabilmiş ve kendine çok güzel yer edinmiş şekilde dolanıyorlar kafamın içinde. Sırf bu yüzden bile normallikten sıyırabilirim kendilerini.
Marble Sounds'un olduğu yerde samimiyet ve başkalık var. Adını tam olarak koyamadığım bir büyü, bir gizem var. Bunu dememin sebebi de, onlarla tanıştıktan sonra çoğu yeni keşiflerimin beni tatmin etmemesi. Her yeni tanıştığım grupta onların tadını bulmaya çalışıyor oluşum, onların değerini pek tabii arttırmış oluyor gözümde. Fakat benim de tınılardan haz alma çeşitliliğimi köreltiyor. Büyüden kastım belki de budur. Beni sadece kendilerine çekip, diğer tınılardan uzaklaştırdılar. Bu büyüyü bende yaratan nadir gruplardan biri olduğu için hala kendimi toparlayabilmiş de değilim açıkcası. Bunun yanında, fotoğraf çekmeyi fazlaca seven biriyseniz, çektiğiniz fotoğrafların size anlatmak istediği bir şeyler olduğunu da bilirsiniz. Ben bu anlamların sadece görsellikle sağlanmadığı kanısındayım. Eksik kalan diğer yanı tamamlayacak olan şey kesinlikle müzikse, işte o noktada çoğunlukla Marble Sounds aklımı çeliyor şu aralar. Belki de uzun bir süredir. Kimilerinin yüzünü güldürmek, asmak ya da herhangi duygusal anlam taşıyan şeyin yoğunluğunu hissetmek ve hissettirmek, o an için basit, o hikayenin içine dahil olmaksa bir o kadar derin ve meşakatli. Marble Sounds'un tam olarak yaptığı şey de bu bence. Hikayelerinin derinliğine yolculuk yapmayı sağlamak. Yabancılık çekmeden.
Vikipedilik yapıp iki albümleri olduğunu ve bunların içinden hangisinin daha ağır bastığı sorusuna bir cevap vermem gerekirse, bu sene çıkardıkları "Dear Me, Look Up" olacaktır cevabım. Katiyen "Nice is Good"a gönderme değil ama bu son albüm ilkine göre çok daha fazla içine almış durumda beni. Kimi albümlere diğerlerinden daha fazla hakim olmak istersiniz. Çalan her şarkının tınısını kazırsınız ya içinize... İşte bu öyle bir albüm. Melodiyle birlikte hikayeleri de kazıyorsunuz en içinize, en derininize.
Adamlar, "I try to live my mistakes." diyerek kimilerinin büyük egoları yüzünden söylemeye cesaret edemediği bir cümle kurmuş olup, hepimiz adına mutlak bir doğru oluşturdular. Yani diyeceğim o ki, onlar aslında hepimizin içindeler.
‘Worst Things’, Case’in son
yıllardaki deneyselliğinden uzak folk parçalarının yer aldığı dingin bir albüm.
Şarkıların ruhuna müzisyenin ailesinden birçok sevdiği kişiyi aynı dönemde kaybetmesinin
etki ettiğini hissetmek mümkün. Nükteli sözler (‘Night Still Comes’) müziğin
kimi zaman terapi görevi üstlenebileceğinin kanıtı gibi. Country dinlemeyenlerin
bile hoşlanabileceği, metaforik göndermelerle dolu (‘Wild Creatures’) albümde M
Ward ve Calexico gibi isimler ise konuk tahtındalar. 
.jpg)
Moddi akustik bir konserin hakkını verecek her şeyi yaptı. Her şeyden önce samimiyetini sahneye koydu. Egosunu ortadan kaldırdı. Salon'u gerçekten bir salona çevirdi. Norveç'te yaşamanın nasıl bir duygu olduğunu bize gösterdi. Bazen şarkının sözünü unuttu, bazen gitarını düşürdü, hikayelerini inanılmaz bir samimiyetle bizlere anlattı, misafirleriyle girmiş olduğu diyaloglarla konseri bir bakıma yapı sökümüne uğrattı, anlattığı hikayelerle bazen bizleri güldürdü, bazen de üzdü. Aşk şarkıları, plato, nükleer bombalar, şizofrenik kadın ve iyi eğitimli bizler... Bir konserde bütün izleyicilerin aynı anda kahkaha attığına ilk defa şahit oldum. Gerçekten son zamanlarda bulunduğum en farklı konserdi diyebilirim. Yahu bir şarkısındaki metaforları teker teker gösteren bir adamdan bahsediyorum. Düşünün işte ne demek istediğimi. Çok farklı bir deneyimdi. 
Konser öncesinde, ucuz sayılabilecek biralardan kapıp, muhabbet eşliğinde alanı turlayarak saati 21.45 yaptık. Grup da kısa bir gecikmeyle birlikte sahnedeki yerini almıştı bile. Olası setlist'i bildiğimizden aslında çalınacak şarkılar konusunda az çok bilinçliydik. Ancak yine de "yok canım yapmazlar o kadar da" diyerek teselli ediyorduk kendimizi. Beklenildiği gibi konsere Falling Man'le jilet gibi bir giriş yapıldı. Ancak o beklediğimiz Misery is a Butterfly, Elephant Woman, Pink Love ve The Dress gibi dillere pelesenk olmuş şarkıları duyamadık maalesef. Konserin belki de bizim açımızadan en üzücü tarafı buydu. Bunun haricinde sahnedeki İtalyan ikizlerimiz Amedeo Pace, Simone Pace ve Japon hanım kızımız Kazu Makino'lu kadrosuyla "Amerikan" üçlü Blonde Redhead, yine o büyülü müziklerini bünyelerimize itinayla aktarıyordu.
2 saate yakın süren konserde ses sistemi gayet iyiydi, tüm sesleri tane tane duyabiliyorduk. Alan söylediğimiz gibi, dolu sayılmayacak kadar bir kalabalıkla konser izlemeye elverişliydi. Bu sene için izlediğimiz son açık hava konserlerinden biri olması sebebiyle de konser ayrıca önemliydi. Ancak Blonde Redhead'i kapalı mekanda izlemenin hazzı da çok ayrı olacaktır kesinlikle. 
